Dag 12 en 13 – van Cassino via Presenzano naar Alife – 60 Km

Alles weglaten waaraan de minste twijfel is en iets heel kleins vinden dat zeker en onwrikbaars is, dat was het doel van Descartes. Net zoals Archimedes die alleen maar één vast en onbeweeglijk punt zocht om van daaruit de complete aarde van zijn plaats te tillen. Na veel uitleg vindt Descartes dat punt ‘Ik kan aan alles twijfelen maar hét ding dat zeker is, is dát ik twijfel’.

Zo vat ik Descartes 2e meditatie voor mijzelf samen na lezing ervan in ons luidruchtig kamertje in het centrum van Cassino. Terwijl ik de meditatie lees en Descartes eureka ‘ik ben, ik besta!’ overpeins ( Noot: de overbekende quote ‘Ik denk, dus ik besta’ zal hij pas later gebruiken als antwoord op de bakken kritiek die de brave man kreeg) staat André in de gang te praten met Vincent. Deze Gentenaar is muziekleraar in Roeselare en toert met zijn moto door heel Italië. Hij is nu op weg naar huis. De paasvakantie is bijna gedaan.

Dat gesprek gaat ’s morgens, woensdag 11 april 2018, aan het ontbijt lustig verder. Ze merken niet dat ik Marco, de uitbater van onze B&B in Cassino, in het lege gouden kader aan de muur laat poseren. Mijn ochtendlijke meditatie over hoe ik via mijn denken niet alleen mijn eigen lichaam kan laten doen wat ik wil, maar ook dat van anderen. Genoeg Descartes voor vandaag.

Een mooie, nieuwe, propere én stipte trein brengt ons naar Mignano Monte Lungo, 20 km verder. Ook op deze flanken werden in WO II vele veldslagen gestreden.

Net voorbij de Castello Fieramosca uit 1032 – de vroegere vestigingsplaats voor rijke feodale families, maar vanaf 15 mei 2018 hét plaatselijk evenementencentrum, zo vertelt de groentenverkoopster mij trots – …

… duik ik het kleine voedingswarenwinkeltje binnen. Broodjes kopen voor onderweg. Een jonge vrouw met een doekje om haar hoofd vraagt vriendelijk, terwijl ze een andere klant bedient, ‘Doe je de Francigena del Sud’. ‘Ja, samen met mijn man. Die staat buiten op zijn gps te kijken waar we juist moeten lopen.’ Wanneer ik wil afrekenen, weigert ze geld aan te nemen. Ze kijkt mij aan met grote, mooie, vriendelijke ogen van waaruit ik haar zee van leed direct mijn lichaam voel binnenkomen. ‘Doe onderweg een gebed voor mij, dat is mij meer waard dan je geld’.

Ze heet Loredana en wil heel graag op de foto. Wél met André ‘Dan lijk ik niet zo alleen. Mijn mama is pas overleden.’

Even verder aan bar Italia, waar we nog een koffie drinken vooraleer de tocht van vandaag aan te vatten, krijgen we ook een groots en warm onthaal. Met velen wijzen ze ons vriendelijk gesticulerend de weg. Die we ook volgen want de gps geeft die ook aan. Vanaf Cassino zijn de markeringen met de visjes nog niet aangebracht. Enzo moet nog passeren. Volgende week misschien.

Mooi is het onderweg, we doen ons best de blaffende honden achter de tralies niet te horen, en ik krijg het gevoel alsof ik mij verzoen met deze weg die we aan het bewandelen zijn, met haar soms mooie en soms heel irritante kanten.

Voorbij het dorpje Campozillone, net voordat we de drukke Via Casilina op moeten, nemen we een pauze. Mooi uitzicht hebben we van hieruit. Maar wat zien en horen we daar?

We horen ze eigenlijk voordat we ze zien, de twee fietsers. Eentje ervan ziet mij foto’s nemen en roept ‘Doe maar. Veel foto’s maken. Scatta! Scatta!’. Hij hijgt van de klim maar zegt toch al hijgend tegen zijn vriend ‘Dat is ze!’ Zodra hij bij mij is krijg ik een enorme omhelzing en twee weliswaar bezwete kussen. ‘Je kent mij toch?!’ ‘Cinelli, Enzo Cinelli, che piacere!’ stelt hij zich voor ‘#113PoSitivamente’. Het is de politieman uit Strangolagalli die het pelgrimspunt daar uitbaat met wie ik al een drukke correspondentie gevoerd heb. Hij heeft het op zich genomen om de Francigena del Sud verder te markeren tot aan Benevento.

‘Tot waar gaan jullie vandaag?’ wil hij weten. ‘Presenzano’ zeggen wij. Hij bekijkt de track op André’s gps. ‘Juiste track’ stelt hij goedkeurend en gerustgesteld vast.

‘Oké, wij rijden even terug tot het vorige kruispunt om daar visjes aan te brengen. Jullie gaan die kant op’ wijst hij naar links.

Even later fietsen ze ons voorbij, zwaaiend met de rode verfbus in de hand. ‘We moeten ons haasten. Namiddag werken.’

En zo komen we vanaf deze memorabele ontmoeting met Enzo en Amed, zowel stickers met visjes tegen als vers gespoten exemplaren…

… tot we aan het dorpje Presenzano komen die pittoresk links van de weg ligt.

Wij slaan rechts af, richting Agriturismo Bosco Farneto. Ongeveer 17 km hebben we effectief gestapt. Het weer is van zeer zonnig naar een zeer lichte regenbui geswitcht wanneer we in deze oase van rust toekomen.

Lekker eten – klaargemaakt en met de glimlach geserveerd door Daniela, geboren in België doch hier in het geboortedorp van haar moeder teruggekeerd omwille van ‘l’amore‘), 4 doodbrave straathonden en massa’s hazelaren. ‘15% van de productie van hazelnoten gebeurt in deze streek. (NB: We zijn inmiddels niet langer in regio Lazio maar in regio Campania.) Nog eens 15% wordt in de streek rond Veroli geproduceerd (Daar kwamen we in 2016 door met onze vrienden Aline en Marjo die toen een paar dagen meestapten.) De overige 70% in Turkije.’ Dat vertelt Paolo Puca, de eigenaar, ons tijdens la cena . ‘Die uit Turkije waren tot nog toe van slechtere kwaliteit. Maar ze zijn aan het verbeteren.’

En hij vertelt ons nog andere dingen. Dingen die niet zo leuk in ons oren klinken terwijl wij als dessert de overheerlijke Siciliaanse canolo met ricotta naar binnen spelen. Hij haalt er zelfs de landkaart van Italië bij.

‘Jullie willen dus te voet Sicilië bereiken?! Kijk, morgen is er pas vanaf Quattroventi, een 15-tal km vanaf hier, een mooie, rustige wandelweg tot Alife. Dat is te doen. Maar hoe verder zuidwaarts jullie gaan, hoe meer jullie over gewone, drukke wegen zullen moeten. (Wij vonden het tot hier al erg!). En waar willen jullie van Oost naar West gaan? Vanuit Santa Maria Leucca in Lecce (het laatste dorpje in de hak van de laars waarnaar de Via Francigena del Sud leidt, is er geen overzetboot naar Sicilië. Jullie kunnen de hele Ionische kust proberen te doen. Dat is vele honderden kilometers erbij. Dwarsen misschien vanuit Bari boven Calabrië? Daar zijn heel hoge bergen en geen wandelwegen. Van hieruit naar Napels te voet gaan en dan aan de westkant blijven, is pure zelfmoord.’

We gaan slapen met twijfel maar slapen super goed dankzij de heerlijke rust. Het uitzicht vanuit onze kamer is trouwens ronduit fantastisch.

’s Anderendaags, donderdag 12 april 2018, is het heerlijk zonnig. Paolo en Rara, zijn vrouw die gisterenavond laat nog uit Napoli naar hier kwam, geven ons een rondleiding in hun domein van 10 hectaren. ‘Over 14-dagen gaat het hier pas echt mooi zijn. We hebben een 20-tal verschillende soorten rozen die dan in de bloei gaan staan.’ Rara is in de wolken wanneer ze over haar rozen begint en laat op haar Ipad de diverse variëteiten zien.

Maar deze roos, die ze geplant heeft voor Paolo’s 50ste verjaardag (15 jaar geleden) bloeit wel al. Ze is wiskundige, deze Rara, en geeft algebra en meetkunde aan de Universiteit van Napoli. ‘Aha’ zeg ik ‘de enige twee wetenschappen waar we volgens Descartes zeker van kunnen zijn.’ ‘Klopt!’ stelt Rara ‘maar met Paolo, die eigenlijk burgerlijk ingenieur is, heb ik daar altijd discussies over. Hij weet het altijd beter’ fluistert ze me stilletjes in het oor.

De wandeling vanuit Quattroventi, waar Paolo ons omstreeks 9 u afzet, is inderdaad redelijk rustig.

Een vrouw in het veld plukt een soort wilde ‘cardoni’ (het loof van de artisjok-plant). ‘Voor bij de maccheroni deze middag’ zegt ze. ‘Hmm lekker’ denk ik ‘misschien kunnen we dat deze middag als lunch ergens eten?’

Drie mannen zijn bezig palen te plaatsen voor veiligheidscamera’s. ‘We moeten er in totaal 30 plaatsen zodat alle toegangswegen tot Alife bewaakt zijn’ weten ze ons te vertellen. ‘Hoever gaan jullie? Want voor Sicilië moeten jullie stoppen, want dan stopt Italië ook!’ grappen ze. Wanneer we hen vertellen dat Sicilië effectief ons doel is, denken zij dat wij grappen. Wuivend nemen we afscheid. Zij gaan terug aan het werk. Wij stappen goedgemutst verder. Het valt reuze mee vandaag. Daar zijn we het eensgezind over eens.

Tot we ineens deze meute honden voor ons krijgen. Ze blaffen onophoudelijk tergend luid en laten hun tanden zien. André duwt op zijn dazer. Ik neem ondanks de verlammende schrik een foto zodat onze kinderen en kleinkinderen misschien ooit zouden weten hoe wij aan ons eind gekomen zijn.

Gelukkig roepen de boer en de boerin hun honden tot de orde. Ons gunnen ze geen woord. Geen Buongiorno. Geen Ciao. Niks. Ze zien eruit of ze buiten de beschaving leven. Vies en vuil. De boerin mankeert haar rechter voortand, merk ik in het voorbij gaan op.

Een paar kilometer verder gebeurt hetzelfde. Weer loslopende honden. Deze keer geen mensen. Eentje blijft ons zelfs heel lang achtervolgen. De dazer houdt hem gelukkig wat op afstand. Wij hebben de daver op ons lijf.

Dan moeten we, voorbij de de Madonna delle Grazie. nog een stuk langs de drukke SP158. We zien de eerste signalisatie van de weg voor vandaag. Even verpozen doen we tussen de klaprozen. Donkere wolken hangen boven ons hoofd.

Geen maccheroni te krijgen blijkbaar in Alife. Ook geen echte pranzo. Tenzij we nog 2 km verder stappen. Dan eten we maar een gelato. De eerste van deze reis trouwens. Hij is heel lekker. Gusto al Cioccalato. ‘Ik draai die zelf’ glundert de barman achter zijn toog.

We stappen door de Porta Roma de nog grotendeels ommuurde Alife binnen. We vinden onze B&B Il Posto al Sole, maar krijgen onze hospita maar niet aan de lijn om onze aankomst te melden. Ze woont namelijk niet hier maar elders in het dorp. Wij zinken wat moedeloos neer op de stoep voor de deur. En wachten. En twijfelen aan hoe we verder moeten.

‘Morgen zullen we beslissen’, troosten we elkaar. ‘Nu zijn we te moe en te rusteloos. Die honden, die drukke wegen, dat moeilijk vinden van onderkomen. Geen enkele badkamer waar de wc-bril niet onder ons gat uitschuift. Warm water waar we bij wijze van spreken uren op moeten wachten.’

‘Waar zijn we mee bezig?!’

In vertwijfeling groet ik jullie,

Concetta

4 gedachten over “Dag 12 en 13 – van Cassino via Presenzano naar Alife – 60 Km

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s