Dag 11 – Montecassino – 10 april 2018

‘Gaan we verder op deze weg?’ is de vraag die André en ik ons stellen aan de ontbijttafel in de B&B ‘l’Angolo di Mo’ gelegen knal in het centrum van Cassino.

We hebben slecht geslapen. Tot minstens twee uur hoorden we lallende, luidruchtige mensen in de straat. Om 6 uur kwam de vuilniswagen ons nog luidruchtiger wekken.

We maken een beslissingslijstje met de positieve en de negatieve punten.

Positief

  1. De mensen zijn enorm vriendelijk en behulpzaam.

  2. We leren een ons nog onbekend stuk van Italië kennen.

  3. De (soms) bewegwijzerde weg leidt naar mijn geboortedorp, ons uiteindelijk doel.

Negatief

  1. De streek is nog ruwer dan we dachten.

  2. Het zuiderse lawaai, de wanorde en vervuiling vinden we niet fijn.

  3. We zullen dikwijls meer kilometers moeten lopen dan we per dag willen doen (nl. 15 plannen om er maximaal 20 te doen) omdat er te weinig overnachtingsfaciliteiten zijn.

  4. De drukke wegen gaan we niet kunnen vermijden. Hoe zuidelijker we gaan lopen, hoe erger dat wordt.

  5. De honden zullen ons vijandig blijven toeblaffen. Ieder huis heeft er minstens een, meestal drie.

De lijst met negatieve punten is duidelijk langer dan die met positieve. Rationeel gezien moeten we stoppen.

We bestuderen toch even de volgende twee etappes in onze gidsen.

  1. Van Cassino naar Mignano Monte Lungo is het 20 km, doch de eerste overnachtingsmogelijkheid is in Campozillone, 4 km verder. Totaal: minimaal 24 km. De ervaring leert ons dat het er eerder 30 zullen zijn. Onze gids belooft ‘Een prachtige wandeling over rustige en smalle asfalt- en zandwegen’. Klinkt goed, doch het traject is te lang voor onze benen die de gecumuleerde kilometers van de voorbije 10 dagen beginnen te voelen.
  2. Van Mignano Monte Lungo naar Alife is het 40 km ‘Je trekt door het prachtige landschap van het rivierdal van de Volturno met zicht op de uitlopers van de zuidelijke Apennijnen.’ Reken maar op minimaal 45 km, denken wij eensgezind.

Dit niet-rationeel besluit nemen wij uiteindelijk:

  • We gaan met de trein van Cassino tot Mignano Monte Lungo.
  • Vandaar stappen we tot aan de Agriturismo Bosco Farneto in Presenzano (ongeveer 16 km). De aan de telefoon heel sympathiek klinkende Carlo zegt spontaan ‘Ik zet jullie wel ergens onderweg naar Alife af, want dat is veel te lang om te voet te doen’. Dat trekt ons over de streep.
  • Vanuit dat ‘ergens onderweg’ stappen we tot Alife waar Marisa van de B&B Posto al Sole ons verwacht. ‘Jullie mogen ook langer blijven hoor’ meldde ze vriendelijk.
  • En dan zien we wel weer verder.

Zo dat is geregeld.

Nu naar Montecassino.

Aan het station nemen we de bus die ons in vliegende vaart via de 10 km lange, zeer bochtige baan, luid claxonnerend naar omhoog rijdt. Wij klemmen ons vast aan de zetels voor ons …

… en zijn zo blij dat het overstekend wild zwijntje het er levend van af brengt.

De abdij van Montecassino werd in 529 door Benedictus van Nurcia opgericht. Van buiten heel statig en groots. Van binnen rijkelijk versierd met veel bladgoud, enorme schilderijen en er is niet op een stukje marmer meer of minder gekeken.

Hier schreef hij zijn Regula Benedicti, de regels voor beginnende Benedictijnen. Trouwens, ook de Cisterciënzers, inclusief de Trappisten, volgen zijn regels die in twee woorden samengevat kunnen worden: ‘Bid en werk’.

Hier ligt hij begraven in zijn mausoleum samen met zijn tweelingzus Scolastica, die ook heilig verklaard werd.

Wist je dat deze Heilige Benedictus dé patroonheilige is van Europa sinds oktober 1964? Ik niet. Gisteren kwam de patroonheilige van mijn faculteit op mijn weg, vandaag deze. Ze komen mij blijkbaar ‘uit de lucht’ toegevlogen.

Alleen monsieur Descartes niet. Die laat nog steeds niets van zich weten.

Vier maal is deze abdij heropgebouwd. De laatste keer na de tragische Amerikaanse bombardementen in 1944 – bedoeld om de Duitsers te liquideren die vanuit deze top het hele gebied tot Rome en Napels domineerden.

De Polen, die de Slag bij Montecassino gebruikten als hun genadeloze wraak op de Duitsers, die hun geliefde Polen hadden aangevallen, hebben deze plaats tot hun nationaal gedenkplaats gemaakt.

Exact 1051 van de ongeveer 4000 gesneuvelde Poolse soldaten liggen hier begraven. Vier van hen naamloos.

Wij in Vlaanderen kennen allen het gedicht dat begint met ‘In Flanders fields the poppies blow…’ waar de klaproos als metafoor voor het vergoten bloed van de soldaten gebruikt wordt.

Hier wordt de heldhaftige houding van de Poolse soldaten in Montecassino via diezelfde klaproos gesymboliseerd. Het refrein van hun gedicht gaat als volgt:

Uitgeteld na het museumbezoek, leg ik mij even nederig neer op de zonnige trappen voor de basiliek.

Prachtige dingen hebben we trouwens in dat museum gezien.

Maar de mijter met al die parels op, daar heb ik geen woorden voor: zoveel?! Voor een man?!!

En dan hoor ik een bekende vrouwenstem ‘Concetta’ roepen.

‘Dit kan niet’ zeggen we bijna in koor! Het zijn onze drie vrienden die we op de luchthaven in Rome al tegenkwamen, nu 11 dagen geleden.

Zij eindigen hier hun laatste etappe van de Sint-Benedictusweg, aan het mausoleum van Sint-Benedictus.

Wij stappen morgen verder op de Francigena del Sud. Hoogstwaarschijnlijk. Wel nog veel te stappen. Zoals je ziet.

Ik kruip nu in bed en ga eindelijk aan de studie van de 2e meditatie van Descartes beginnen.

Liefs,

Concetta

9 gedachten over “Dag 11 – Montecassino – 10 april 2018

  1. Ik vraag me af of jullie al deze fantastische mooie en authentieke plekjes ooit zullen vergeten. De schoonheid en grootsheid is fenomenaal….en alleen voor jullie. Geen horden toeristen om het te bezoedelen. I LIKE !!!! Bijkomend stel ik me de vraag of je het jezelf niet inbeeld dat de weg naar al deze schoonheid een betonnen, lelijke en drukke weg is. Misschien beeld je het jezelf in. Misschien is de weg in werkelijkheid een zacht glooiend groen pad tussen liefelijke hellingen en glooingen. Een weg die leidt naar zoveel innerlijk en uiterlijk “schoon”. 😚

    Liked by 1 persoon

  2. Montecassino roept bij mij weer de verwoestingen op die alle oorlogen aanbrengen. Heb ze meegemaakt!!! en… het rommelt weer tussen waanzinnige machthebbers. De ‘Hel van Dant’ weer invoeren! En toch genieten van alle schoonheid waar ooit bloed en tranen waren. Mooie foto’s. andré in een moeilijk ‘mafhouding’!

    Liked by 1 persoon

  3. Ondanks alles toch weeral een reeks mooie foto’s en cultuurhistorische informatie.

    Ik vind wel dat jullie een slimme keuze gemaakt hebben.
    Er zijn teveel storende obstakels voor wandelaars pur-sang.
    Alvast nog veel plezier.

    Groetjes Jean

    Liked by 1 persoon

  4. Toch weer al een lange moeilijke weg gegaan. Maurice zegt altijd : “Niets is gelijk het lijkt!”. Altijd komen er verrassingen opduiken. De moed maar niet verliezen en de beste van alle opties kiezen.
    Je moet er tenslotte ook nog plezier aan beleven en er rijker uitkomen.
    De confrontatie met het oorlogsverleden is en zal er zijn op alle plekken in heel Europa.
    Het onmenselijke is des mensen….. Zoveel doden, zoveel onrecht….. Vooral voor de Polen, slachtoffer, van de Duitse bezetting naar de Russische…..
    Tja de geschiedenis herhaalt zich altijd ergens op deze wereld….
    Geniet jullie twee van dit ogenblik! Blij om jullie samenzijn en het positief invullen met vele verrijkende beelden….
    Pik naast de rode klaprozen ook de blauwe korenbloemen en witte margrieten er uit !
    Fijne tocht nog !

    Liked by 1 persoon

  5. Dag Beiden,

    Wij volgen uiteraard jullie verhaal/reis dag op dag en genieten en lijden mee. Ik denk dat jullie een goede beslissing nemen. Reis verder de reis naar Sicilië, je geboortedorp af, ‘slow travel’. Dat moet echt niet alleen te voet. Een slecht stuk overslaan met de auto, trein, of bus. Toch geen probleem. Zolang als je dat traject maar langzaam aflegt, km per km, beslissing na beslissing. Echt reist. Zolang als je het land dat je doorreist maar echt aanvoelt, doorleeft, echt gezien hebt, en de mensen aangevoeld hebt. En dat doen jullie. Prima dus!

    Geniet er verder van. Die slechte stukken horen er duidelijk ook echt bij. Dit is echt (Zuidelijk) Italië blijkbaar.

    Marjo

    >

    Liked by 1 persoon

    1. Fijn dat jullie ons zo volgen!
      Het zijn de stukken van Zuid-Italië die ik nooit gemogen heb. Mijn gesteldheid is wat dat betreft niet veranderd. Meer aandacht aan de mooie dingen besteden lijkt mij de beste houding.
      Dikke knuffel
      Concetta

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s