Dag 3 – van Colleferro naar Anagni – 20 km

Anagni, 2 april 2018

Mijn hart stond stil gisterenavond toen André zei ‘Zeg ik heb per ongeluk alle foto’s van jou in het niet- functionerend jacuzzi-bad naar Marjo en Wim gestuurd. Dat mocht toch?’

‘Neen, zeg! Toch ook niet die waarop … !’

‘1 april!’ onderbreekt hij mij, bulderend van het lachen.

Oef! Ik had net mijn brief aan Descartes de wereld in gestuurd, wat gelezen over het traject voor vandaag en wou gaan slapen. Nog meer dan gewoon slapen hoopte ik te dromen van Descartes die mij wat van zijn redeneringen zou komen verhelderen. Ik begrijp deze verlichte filosoof nog niet zo goed. In de les ‘Geschiedenis van de Wijsbegeerte van de Moderne Tijd’ wordt hij als dé meest belangrijke van de moderne denkers (lees 17e en 18e) beschouwd. Ik móet hem dus leren begrijpen, wil ik voor dat vak slagen in juni.

Maar monsieur Descartes is niet komen opdagen.

Wél had ik de volgende mooie droom.

Een beetje ongelukkig zat gewoon te zijn ergens in een ongedefinieerde kamer. Ik was blijkbaar op pelgrimstocht en had alleen maar nuttige dingen bij. Ineens verscheen een wit-roze pochette. Die bleef hangen in de lucht en ging langzaam open. Drie elfjes met een slank wit lijfje en lange roze vleugels vlogen er elegant uit. Op de roze vleugels stond in eenvoudige doch sierlijke letters ‘Chanel’. Ze vlogen op mij af en omhulden mij lieflijk. Snel en efficiënt begonnen ze aan hun missie: in een mum van tijd was mijn gezicht professioneel opgemaakt, waren mijn handen gemanicuurd en mijn haren geföhnd. Ze vlogen terug in de pochette, even elegant als ze eruit waren gekomen, en lieten mij licht geparfumeerd met Chanel No 5 zielsgelukkig achter.

De 8,5 kg wegende rugzak die ik vanmorgen inpak in de B&B Girasole in Colleferro, is even make-up-loos als gisteren. Alleen hangen vandaag mijn wandelsokken en sportbeha in het netje buiten de rugzak omdat ze nog niet droog zijn. Ik ben niet ongelukkig maar denk met plezier terug aan de elfjes van Coco. Mijn afspraak na thuiskomst met mijn kapper ligt al vast, mijn make-up producten liggen netjes klaar in de badkamer thuis en mijn nagels heb ik vanmorgen zelf maar bijgevijld.

Omstreeks kwart na negen zijn we klaar met ontbijten in Bar Garden (de barrista keek met ongeloof toen wij onze derde caffè lungo bestelden) en gaan op pad.

André toont mij fier zijn nieuw systeem om vlot de route op zijn gps te kunnen volgen: in plaats van aan de haak, steekt hij hem nu in zijn buideltas van boven.

Gelukkig moeten we vandaag niet meer de drukke, ellendige Via Latina op die we gisteren een 5-tal km lang bewandelden. Wel de Via Consolare Latina. Die zal wel aangenamer zijn. Denken we toch. Toch zeker op paasmaandag dan heeft iedereen toch nog vakantie. Niet?

Die vinden we vlot. De auto’s zoeven helaas al in vlot tempo aan ons voorbij. Dit is niet fijn.

Pas na een dikke 4 km stappen wordt het gebied agrarisch. Ik probeer een panorama-foto te maken zonder auto’s. Het resultaat van deze foto vind ik zelf uiterst surrealistisch met die 1/4e auto erop. Dit is geen trucage.

Een man die op een landloper lijkt, loopt al een hele tijd achter mij. André loopt voor mij. Ik voel mij niet veilig, laat de landloper voorgaan, hij steekt een sigaret op, sigarettenrook in neus, ik stop, roep luid ‘André’ die nog niet doorheeft dat de landloper achter hem loopt, en gebaar dat hij moet stoppen. We wachten even. De auto’s zoeven nog steeds voorbij. De landloper loopt trager en slaat niet linksaf, zoals wij hopen, maar blijft op de rechte weg die wij ook moeten volgen. Oké, beslissen wij, dan zetten we er flink de pas in en steken hem voorbij. Het lukt.

Dan wordt de omgeving eindelijk wat aangenamer.

Schaapjes in de wei. Af en toe al wat bloesems. Struikjes forsythia in sommige tuintjes. De weg blijft evenwel een weg alleen voor auto’s, geen wandelpad te bespeuren.

We blijven er flink de pas zetten, want we willen van deze drukke weg af!

Maar we moeten eerst nog over de brug van het station van Anagni, die 8 km buiten Anagni ligt (ik verzin het niet). De bar die in een aftands gebouw ondergebracht is, is helaas gesloten.

De weg versmalt, de auto’s blijven even groot en gevaarlijk.

Dan nog een lang stuk richting autostrada del Sole.

Op dat stuk worden we door een flauwe plezante chauffeur belaagd: net doen of hij op ons in wil rijden, dan het stuur draaien en luid lachend wegscheren. En dan nog ene. En, verdorie, nog ene!! Wij kunnen er niet mee lachen. Wat een ellende.

We laveren aan de rotonde vlak aan de Autostrada del Sole tussen auto’s die van alle kanten lijken te komen en raken heelhuids aan de tunnel. Het is inmiddels bijna 13 u. We zien een bar. Een koffie zou ons goeddoen. Pech. Ze gaan net sluiten. Teleurgesteld trekken we verder.

Rechts van ons is een oprit voor de autostrade met tolstation.

Voor ons ligt een nog drukkere baan dan die voor de tunnel.

Even verder zien we een hotel met feestelijk uitgedoste mensen rokend aan de voordeur. Een koffie zullen we hier toch kunnen krijgen?

We belanden op de plastieke nep-chesterfield sofa van de lounge van het hotel, vlak langs de vleugelpiano. Op het marmerentafeltje met gekromde poten plaatst de zeer vriendelijke ober onze caffè lungo. Heerlijk smaakt die!

Voor we het hotel verlaten, kan ik het niet laten om mijzelf in de kitscherige spiegel omringd door plastic bloemen te fotografen. André loopt al naar buiten. Met stevige tred.

Na zo’n 400 meter op de drukke baan moeten we gelukkig naar rechts. Even opmerken dat de markering nog steeds prima is: het ‘visje’ duikt regelmatig op.

We lopen nu door het industrieterrein waar het stukken rustiger is. Dan moeten we een landwegje op en ineens zien we Anagni voor ons liggen.

Wat een meevaller. Ik dacht dat Anagni hoger lag. Dit wordt een makkie.

Het duurt echter nog een tweetal uren voor we eindelijk boven zijn. We zweten. Oké de zon schijnt vrolijk, maar het is slechts 20 graden.

Oef! Nog maar 1 km te gaan! Even samen gek doen voor deze spiegel. Niemand ziet ons hier.

Mooi wordt Anagni pas wanneer we door de Romaanse poort gaan. De mensen hebben allemaal dikke jassen aan. Dat lijkt ons vreemd. Wij zweten ons inmiddels te pletter. Maar die mensen hebben waarschijnlijk de 5 km naar boven niet te voet afgelegd.

Op de Piazza Cavour staat het monument voor de oorlogshelden. We bekijken het even en lopen door naar het klooster waar we gereserveerd hebben: bij de ‘Suore Cisterciense della Carità’. Die ligt nog een stuk verder.

Suor Emeriglia laat ons vriendelijk binnen. Leidt ons naar de kamer. Zet een stempel in ons boekje. Int de ‘vrije bijdrage’. Bandwerk.

Wanneer ze terugkomt met het wisselgeld slaag ik erin toch een praatje met haar te maken. Ze is zo blij dat ik Italiaans praat. Meestal praten haar gasten enkel Engels. Dat verstaat zij niet. Zij is van Anagni zelf. Van de 13 zusters zijn er 5 uit Afrika. Het lijkt of ze dat een probleem vindt.

Wanneer ze weg is, trek ik mijn fleece aan en kruip in bed. Koud heb ik het tussen deze kloostermuren én er is geen WiFi én ik heb geen ontvangst op mijn mobiele netwerk! En ik ben heel moe.

Pas na een dik uur kom ik eruit. André heeft inmiddels zijn rugzak uitgepakt, zich gewassen en aangekleed. Ik doe dat voor het slapen gaan wel. Nu wil ik eerst naar buiten, terug de zon in, iets warms gaan drinken. Ik bibber me hier te pletter. Na een pa minuten ben ik terug op de kamer: wollen muts en sjaal, handschoenen en extra jasje aan gaan trekken. En nu bezichtigen!

Deze indertijd volledig ommuurde stad werd eerst gegeerd door keizers. Onder andere Marcus Aurelius (trouwens een uiterst belangrijk filosoof!) en Caracalla hadden hier hun zomerresidentie. In de middeleeuwen eigenden de pauzen zich dit voorrecht toe.

Het commercialiseren ervan lijkt mij nu de belangrijkste handelsactiviteit van de stad.

Het mooiste vinden wij de Cathedraal met haar prachtige mozaïeken vloer. Om het zicht daarop niet te beperken worden doorzichtige stoelen gebruikt.

Eindelijk, eindelijk, na drie dagen in Italië, hebben we lekker eten te pakken.

De dag van aankomst in Marino hadden we echt slechte pizza.

Zaterdag aten we door omstandigheden enkel broodjes.

Zondag was het Pasen en of de lokale restaurants waren niet open of we hadden niet gereserveerd. In een bar wouden ze speciaal voor ons, hongerige pelgrims een ‘gevarieerde warme schotel’ maken. Een Spaanse paella (van Iglo denk ik), wat overgebleven spaghetti in de oven gebakken en wat focaccia met drie schijfjes salami.

Vandaag eten we in La Grappola d’Oro …

… een heerlijke malse lam uit de oven met broccoletti, carchiofini en salade. De bruschetta’s vooraf waren ook superlekker.

Ineens voelen we ons stukken beter. Krachtiger. Voldaner. De moeheid is volledig weg. Ondervoed raken door drie dagen slecht te eten. Zo snel gaat dat.

Paola serveert ons nog een lekkere koffie terwijl we wat babbelen. Heel geïnteresseerd is ze in onze tocht. Bewonderenswaardig zelfs, vind ze het. Over de Suore waar wij onderkomen hebben is ze erg kritisch. ‘Ik geloof niets van die zogenaamde roepingen in Afrika. Je moet die nonnetjes hier door de straten zien lopen al Facebookend op het nieuwste model smartphone. De staat helpen armer maken, ja, daar gaat het om.’

We gaan morgen tot Ferrentino en overmorgen tot Veroli. Daar hebben we een dag rust gepland en gaan we bekijken wat we verder gaan doen, want we zijn wat teleurgesteld over de weg: teveel langs te drukke wegen. Met weemoed denken we terug aan de dagenlange afwezigheid van auto’s op onze vorige tochten.

Maar misschien is het morgen beter?

Liefs,

Concetta

8 gedachten over “Dag 3 – van Colleferro naar Anagni – 20 km

  1. Concetta en André,

    ’t is inderdaad niet leuk om langs drukke banen te moeten wandelen. Maar troost jullie, onze bloesemwandeling was leuk, maar we hebben geen bloezen gezien.
    Vorig jaar te laat, nu te vroeg.
    De natuur laat zich niet manipuleren.

    De foto’s zijn weer zoals we verwachtten geweldig mooi.

    Vele groetjes

    Jean

    Liked by 1 persoon

  2. Concette/André
    het zijn weer mooie verhalen en prachtige prestatie. Uit al de rand informatie blijkt dus dat de wandeltocht serieus is voorbereid. Ik zou zeggen breng wat bloesem mee naar België, hier staan we nog wat achter.
    Ik zou zeggen nog veel wandelplezier.

    grt

    françois

    Liked by 1 persoon

  3. Je droom die je tot in xe finesse beschrijft is prachtig….wat een tegengewicht voor de horror van de wandeling langs drukke wegen. Je zou van minder stress krijgen. Tilttilttilt….. Hopelijk komen jullie spoedig in rustiger vaarwater.

    Like

  4. Lieve trekkers,
    Ik hoop voor jullie dat je vlug in een rustiger traject terecht komen, want zo is het niet leuk. Wat wel leuk is zijn jullie en foto’s en commentaren en Concetta, nog wat meer reisverslagen en ik weet evenveel over Descartes als jij.Heerlijk kunnen we er later over discussiëren. Kus Aline

    Liked by 1 persoon

    1. Dat doen we zeker Aline. Jij vanuit psychologisch invalshoek. Ik vanuit de filosofische. We hebben eigenlijk nog een natuurwetenschapper nodig gezien de methode van Descartes het meest en best voor hen hebben gediend. 😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s