Van Leuven naar Marino Laziale via Rome

Vrijdag, 30 maart 2018, 6u55 (stipt!)

Het schemert nog, maar wij staan paraat.

Probleemloos nemen we de bus naar Leuven-station. De verbazing van onze buurvrouw – die dezelfde bus neemt – wanneer ze beseft dat alles wat we een maand lang nodig gaan hebben in onze rugzak steekt, doet ons beseffen dat het niet voor iedereen zo evident is wat we doen.

Probleemloos brengt de trein ons tot Zaventem. De meeste passagiers kijken verveeld of onbestemd. Wij glunderen! Joepie, een maand lang leven van stappen, eten, slapen én genietend indrukken opdoen.

De beslissing om van Rome richting Sicilië te stappen, namen we na een aangenaam gesprek met Luc Gregoir van de vereniging Pelgrimswegen. We zaten immers in een impasse: niet in de zomermaanden, want te warm. Maar ik wou beginnen studeren en dan zijn enkel die maanden beschikbaar.

Het compromis vonden we na dat gesprek met Luc terwijl we naar huis reden. ‘En als we nu eens ieder jaar in april gingen stappen? Dan is het 14 dagen paasvakantie en hoef jij maar 14 dagen lessen te missen’ opperde André ineens. In eerste instantie vond ik het niet oké – ik wil geen lessen missen – om direct daarna te beslissen dat dit een uiterst briljant idee was!

Verrukt reden we verder naar huis, Luc hebben we uitgebreid bedankt. Met deze nogmaals!!

Probleemloos raak ik door de veiligheidscontrole.

Opgelucht ben ik, omdat ze mijn schattig, klein Zwitsers zakmesje in mijn tas niet opgemerkt hebben. Het was een Valentijnscadeautje van André.

Dan merk ik op dat André nog steeds niet door de controle is. Ik zie hem even later eindelijk door de ‘deur’ komen: alles had hij bijna uit moeten doen (schoenen, riem, alles uit zijn zakken, …).

Probeemloos raken we in Rome op het Leonardo da Vinci luchthaven. Ik hoor een vrouwenstem ‘Concetta’ roepen, denk even dat het wel niet op mij zal zijn, maar het is wél op mij. Omwille van privacy-redenen noem ik de naam niet van deze drie Vlamingen die in hetzelfde vliegtuig als wij zaten en een deel van de San Benedetto-weg gaan afstappen. We praten wat bij terwijl we op onze rugzakken wachten aan de transportband, zien elkaar nog eens terug in de cafetaria in het station van Rome Termine en wensen elkaar dan definitief ‘Buon Camino!’

Probleemloos nemen we de regionale trein richting Marino, waar we onze tocht willen beginnen. We nemen plaats en beginnen met elkaar te overleggen hoe we van het station van Marino op de Piazza Garibaldi, waar onze studio ‘Fabula’ voor vanavond ligt, gaan stappen.

Langs André zit, ineengedoken in zijn hoekje, een typisch Italiaanse man: goed gekleed, gouden ketting om zijn hals die duidelijk zichtbaar is dankzij de openstaande bovenste knoopjes van zijn hemd, Nero Giardini schoenen aan, haartjes in de plooi. Zijn sokken met fietsen op kan ik wel niet goed plaatsen. Maar bon, die man hoort ons zeggen ‘Piazza Garibaldi’ en vraagt zoiets van ‘… ook naar Marino?’ Na onze ja, murmelt hij iets van ‘… woon in Marino’. Ik vraag of hij de Piazza Garibaldi kent. Hij knikt instemmend en ik denk te verstaan ‘… breng u daar… bar … niet de trappen nemen… vriend…’

Terwijl de trein ons door het Romeins landschap loodst, geeft hij antwoord op vragen die ik hem stel. Ik versta antwoorden als ‘… vroeger Marino belangrijk … 4 castelli … uit de kraan stroomt bruiswater … wanneer het feest is één uur wijn, gratis, ook uit de kraan…’

Aangekomen in Marino zien we dat er inderdaad trappen zijn die naar het centrum van het dorp leiden. Die mogen we niet nemen wegens te steil, zeker met onze rugzakken. Zegt hij. We moeten hem volgen en hij zegt iets van ‘… bar… amico… mangiare stassera…’ terwijl hij een sigaret opsteekt. Ik volg als eerste om verder te kunnen praten. De wind slingert de sigarettenrook genadeloos in mijn neus. Ik kuch. Hij zegt nog van alles. Ik kuch, kuch. en volg. André volgt mij.

We komen in het centrum en zien links van ons een mooie piazza. Lijkt mij wel een piazza die naar Garibaldi zou kunnen genoemd zijn.

Maar hij slaat naar rechts terwijl ik op opvang ‘… commune … guerra … restaurata.. importante … bar… basilica Barnaba … importante … bar … tutto la… vicino’. Zijn tempo van stappen versnelt hoewel de weg steeds steiler wordt. Wij volgen gedwee maar nieuwsgierig.

Hij wijst naar rechts naar de Palazzo Colonna, vroeger een Romeinse vestiging, tijdens WO II platgebombardeerd, nu het gemeentehuis.

‘En om de hoek is de basiliek’ versta ik en wil gaan kijken …

… maar hij duikt razendsnel deze bar in waar hij ons voorstelt aan Manuela, die voor we het goed en wel beseffen voor ons een afspraak aan het maken is in restaurant Il Cantuccio. Want het is vrijdag en we zouden anders misschien geen plaats vinden. En daar hebben ze een heel goede keuken met authentieke producten.

Erkentelijk voor zoveel hulp trakteren we de man op een drankje. Wij nemen een koffie, hij mompelt iets, ik versta het niet, Manuela wel. Ze schenkt hem royaal een glas Jack Daniels in (een driedubbele volgens mij). Ineens begrijpen we het waarom van de moeilijke verstaanbaarheid van deze man die Geronimo heet, van Albanese oorsprong is en bij de RAI werkt als hoofd gebouwen (als ik het goed verstaan heb).

Wij moeten door want we hebben onze gastheer via Booking.com laten weten dat we tussen 15u en 16u zouden aankomen.

Manuela wijst ons de weg naar de Piazza Garibaldi en we komen, jawel, terecht op de eerste piazza die we tegenkwamen in Marino!

Daar vinden we onze studio die blijkbaar te koop staat. Er is niemand te zien. Er is geen bel. Ik telefoneer naar Vincenzo, de eigenaar.

Een misverstand. Hij blijkt ons pas morgen te verwachten. Maar hij belooft het nodige te doen om binnen het uur iemand te sturen. Wij wachten geduldig op de trappen. Leren zo een sympathieke jongen uit Sierra Leone kennen (vertaler, spreekt 7 talen), buurman Benedetto (man van een jaar of 75, die ons geruststelt dat Vincenzo wel zal doen wat hij beloofd heeft) en nog een buurvrouw die ons wat tips geeft over wat er allemaal te zien is in Marino. En ja, nog voor het uur om is, komt een jonge vrouw die blijkbaar de studio onderhoudt, ons komt binnenlaten.

Zo snel als we kunnen zijn we terug buiten. Het weer is nog goed en we willen Marino zien. Daarenboven hebben we geen internet ontvangst binnen. Afgesloten van de buitenwereld voelen wij ons.

We klimmen terug naar omhoog om de Basiliek van San Barnaba, de patroonheilige van Marino, te bezichtigen.

Met ‘Neptunus heeft toch wel een heel speciale penis’ trekt André mijn aandacht weg van de mooie barokke gevel uit de 17e eeuw due aangebouwd werd aan de 14e eeuwse kerk.

Ik ga kijken. Inderdaad. Het is een gespleten geval!

Met ‘Wat een mooie uitzicht van hieruit!’ haalt André mijn aandacht weer weg bij Neptunus. En inderdaad, het is een mooi uitzicht.

Onze maag begint te knorren. We kunnen helaas pas om 20u gaan eten in Il Cantuccio. Nog even kinkloppen.

Het is goede vrijdag en de katholieke gemeenschap organiseert een kruisweg vanaf 19 uur. We zoeken op de verkeerde plaats waardoor ze al aan de 3e statie zijn wanneer we de processiegangers vinden. Drie grote kruisen met daarachter een paar priesters en daarachter wat volk. Is het dat?! We hebben al wat anders meegemaakt. Bvb. Een levend spektakel in de straten van Barrafranca op Sicilië met klank- en lichtspel én vuurwerk!

Maar het lijkt ons een goede manier om de aandacht van onze honger af te leiden – eigenlijk de enige manier want voor de rest is hier niets te doen – en we beginnen mee te lopen. Eerst langs de zijlijn. En dan tussen het volk.

Met iedere kruis dat erbij komt, raak ik meer geboeid. Bij ieder kruis hoort een verhaal. En dan wordt er gebeden. Een weesgegroetje. Een onze vader. Er komt steeds meer volk bij. Dan weer een ander kruis.

Aan de bar van Geronimo aangekomen, zijn we al aan statie acht. Het is ook inmiddels acht uur. Onze maag knort ongenadig. We kunnen gaan eten! Spijtig want nu zijn we toch benieuwd hoe dit gaat eindigen. Het is ook de eerste keer dat ik zo naar het verhaal van de kruisweg geluisterd heb. Ik bedoel eigenlijk dat ik begrepen heb waar het om gaat. Het is het verhaal van ons mensen. De mens die valt en telkens weer opstaat (3x valt Jezus en staat weer op). Ik ben toch al heel dikwijls gevallen én opgestaan. De mens die zelf in nood is en toch aandacht heeft voor anderen (Jezus luistert naar de wenende vrouwen van Jeruzalem). De mens die een onbekende zomaar helpt (Veronica die het gelaat van Jezus droogt). De moeder die haar kind bovenal bemint en liever zelf zou lijden dan haar kind te zien lijden maar machteloos moet toezien.

Enfin we besluiten de processie tot het einde mee te maken. Die eindigt om halfnegen, even ingetogen als het begon, op de Piazza Garibaldi, maar met een massa volk die precies een eenheid vormt.

En dan nu eten in Il Cantuccio!! Ik heb al maanden zin in een lekkere pizza en het is er niet van gekomen, nu dus wel! Een pizza Melenzane voor mij. Eentje met everzwijn voor André. Hij wil vlees!

Zien jullie die man op de foto achter André? Toen de deur van de keuken open ging en ik de man met zijn deelrol met volle kracht over het pizzadeeg zag tekeer gaan, wist ik waarom onze pizza een van de slechtste was die we ooit gegeten hebben. Je mag nooit of te nimmer de lucht volledig uit het deeg rollen!!! Essentiële kennis voor iedereen die een pizza wil maken. Ook al kan je geen pizzabodem maken door enkel je handen te gebruiken. De deegrol moet je lichtjes met losse polsen over het deeg laten glijden want – ik herhaal – nooit of te nimmer mag de lucht helemaal uit het deeg geperst worden! Enfin, mijn tandvlees lag achteraf open en André zegt dat ‘als er 20 gram everzwijn op zijn pizza lag, dat al schromelijk overdreven was’. We hebben onze maag gevuld.

We lopen terug bergafwaarts richting Piazza Garibaldi naar onze studio. André gaat als eerste douchen. Blijkt dat er geen warm water is. Hij heeft zich dan maar half gewassen. Morgen zal er hopelijk wel warm water zijn en ik heb vanmorgen gedoucht. Dus besluit ik enkel mijn tanden te poetsen.

Dit is geen urinoir. Dit is de lavabo waar ik al tandenpoetsend het beeld van een met gespleten penis plassende Neptunus uit mijn verbeelding probeer te wissen.

Nu kruip ik lekker bij André in bed en lees de eerste meditatie van Descartes voordat het licht definitief uitgaat voor vandaag.

Liefs,

Concetta

8 gedachten over “Van Leuven naar Marino Laziale via Rome

  1. Concetta,

    Je hebt een carriere als schrijfster aan jou laten voorbijgaan. 😉
    Geniet van jullie tocht, wij zullen genieten van je stijlrijke en boeiende verhalen.

    Bart & Marijke

    Liked by 1 persoon

  2. Dag lieverds…wat een mooi verhaal met een schitterend animo geschreven. Toch wel een indrukwekkende kruistocht…moet fascinerend zijn. Soms ( meer en meer) lijken die bijbelse verhalen dichter en dichter bij het echte leven aan te leunen. Zou dat iets met leeftijd te maken hebben ? 😉. Jullie hebben blijkbaar toch al een mooi zonnetje en vooral een heel erg authentiek stukje Italie geproefd. Over de pizza maar te zwijgen…. Ik heb ervan genoten en ik vind Andre in zijn black & red om “op te eten”. Maak je geen zorgen Concetta…jij ook, maar dat zijn we gewoon he. Verbazingwekkend dat je je Zwiters mes hebt mogen houden…eens met je ogen geknipperd ? Sweet dreams

    Liked by 1 persoon

  3. Waw, wat een verhaal. En vooral fantastisch geschreven. Literaire kunst. Wij vertrekken morgen zelf. Maar jou verhalen zullen bij ons zijn, zullen wij volgen, zullen ons volgen. Ik kijk er al naar uit, samen met veel anderen. Goede reis.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Concetta Pergola Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s