Zaterdag 27 mei en zondag 28 mei 2017: terug naar huis

Ons laatste ontbijt samen.  Zo jammer!

Wat een weg leg je als groep af tijdens zo’n wandelweek.  Van complete vreemden naar innige vrienden en alle varianten daartussen.

‘Wat vond je het leukste aan deze vakantie buiten het kaarten’ vraagt Paul mij plagend, terwijl ik genietend buiten de omgeving in het ochtendlicht aan het fotograferen ben.

‘Jij’ plaag ik terug.  Wat niet de hele waarheid is, maar wel een goed antwoord vind ik, want hij wordt wat verlegen. 'Alles, behalve het tempo’ was een beter antwoord geweest.  Maar deze Paul is wel heel speciaal: energiek, sympathiek, guitig en charmant.  Mijn idee om de schaduwen te trekken van iedereen die toen net buiten stond, heeft hij geanimeerd door van mij een ezel te maken.  Creatief is hij dus ook.

Hup, dankzij dit gebeuren, heb ik ineens weer een puzzelstuk uit mijn leven beet!  Ik vertelde al dat ik gefascineerd ben door ezels.  Eigenlijk gaat het om een specifieke ezel: een lieve, kleine, droevig kijkende, lichtgrijze ezel met witte poten en kleine spitse oortjes uit mijn herinneringen aan mijn geboortedorp, Pietraperzia.  Ik herinner mij niets over waar we woonden, wat we deden, helemaal niets over ons leven daar.  Ik was maar 5 jaar toen mijn ouders hun armoede kwamen bestrijden in de mijnen van Limburg om zo snel mogelijk terug te keren naar hun geliefde dorp bij hun geliefde familie en vrienden.  De armoede werd bestreden, de definitieve terugkeer werd nooit een feit.  Alleen lange, bloedhete, innige zomervakanties brachten zij nog in hun dorp door.

Maar de ezel, die herinner ik mij duidelijk.  Ik was dol op die ezel.  Het was ontnuchterend toen ik van mijn ouders hoorde dat wij nooit een ezel hadden.  Wel een geit, om mijn jongere zusje te voeden omdat mama te weinig melk had. Ik had alle melk opgedronken, vertelden ze mij (dat was het begin van mijn ontaarde BMI!).

Dankzij Stevenson kwam de ezel terug in mijn denken, om mij niet meer los te laten.  Zijn belevenissen met Modestine beklijfden mij.  Op den duur was het eerder de reis van Modestine, dan de reis van Stevenson.  Hij paste zich aan, niet de ezel, die bleef zijn eigen zelf.

Nu, doordat Paul van mij een ezel maakte, besef ik dat het om een metaforische ezel gaat.  De ezel die in mij zit en wiens kracht ik meegekregen heb.  Een ezel vlucht niet, is slim, aanhankelijk, leergierig, trouw, sterk, voorzichtig en – uiteraard – koppig.

Erasmus schreef in ’Lof der Zotheid' het volgende: 'Zelfs onder de dieren, prefereert Jezus diegenen die het verst verwijderd zijn van de vos.  Zo kiest hij een ezel voor zijn blijde intrede, zelfs al mocht hij een leeuw ter beschikking gehad hebben.'

Dit besef moet ik nu voor mijzelf verder uitklaren.

We knuffelen wat af ter afscheid …

… en wuiven zolang tot degene die vertrekt uit het zicht is.

 

 

 

 

André en ik vertrekken als laatsten.  We hebben gekozen voor een heel rustige buurt voor onze tussenstop en hebben de B&B 'Grange d'Anjeux' geboekt in Anjeux. Onze kamer in deze oude, gerenoveerde schuur is mooi en comfortabel.

Er is geen café, wel een mooie kerk in dit lieflijk dorpje. 

We gaan dan maar naar de mis van zeven uur en maken zo het doopsel mee van Laura en Charline.  Na afloop willen we toch persé ergens iets gaan drinken.  Pas in het derde dorp die wij aandoen, is er een café open.  Slechts enkele mensen zijn daar ondanks het groot scherm waarop een belangrijke voetbalmatch wordt getoond.

We bestellen een Grimbergen omdat hun logo buiten in het groot op de parasols staat en we er zin in kregen.

Die hebben ze niet, wel het Corsicaans bier Pietra.

Die probeer ik, vind het niet lekker en laat de helft staan.  André zijn bier valt beter mee.

Bij het terugrijden geeft de zonsondergang ons prachtige beelden cadeau. 

 

Wassen, tandenpoetsen en dan maar lekker gaan slapen.  Meer kunnen we hier niet doen.

De rit naar huis ’s anderendaags verloop heel vlotjes.

 

's Avonds zitten we samen met onze familie om de 50ste verjaardag van schoonzus Sandra te vieren (voor wie ik snel, snel dankzij de braderie in Houthalen een chocoladen handtas met prosecco heb kunnen kopen).

Elkaar, familie en goede vrienden.  Het is een cliché, ik weet het, meer heb je niet nodig om gelukkig te zijn.

Wel een cliché om te koesteren.  Dat doen André en ik.  Nu en altijd.

Liefs,

Concetta

PS: Deze reis is ten einde.  Mijn eerstvolgende reis is naar Slankland!

Een gedachte over “Zaterdag 27 mei en zondag 28 mei 2017: terug naar huis

  1. Concetta, Andre,
    Weer een avontuurlijke reis achter de rug. Andre mag blij zijn met een lopende encyclopedie, komt altijd goed van pas
    Wat zal het volgende zijn.
    Groetjes en dank voor de informatie op jullie site..
    Jean

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s